05-07-09

Het gazon parelt

Het gazon parelt

het gazon parelt een nieuwe dag. 
met champagnekurken staat geschreven
dat ik niet meer vloeibaar ben
al sinds een halve eeuw.

ik nam feilloos de klip en zuig
nog met vaste voet de dauw;
vruchtwater van alle tijden dat
- pas gebroken - mij zal leiden
naar een land van herfst en sneeuw

maar bij het kimmen van de zon
is alles groen en wit en blauw
en zingt mijn tuin benauwd.
waarom vergrijsde blaren harken
terwijl de agapanthus bol te leven staat
en ik een afspraak heb met specht en spreeuw.

gedicht uit een cyclus van drie die verscheen
in het zomernummer 2009 van Gierik en NVT

17:42 Gepost door Luc C. Martens in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-02-09

ZOALS JE BENT, ZAL IK JE SCHRIJVEN

ZUS

achter glas naait zij. op planken.
in de gaten van jaren. een rechte steek,
een kruisjessteek, mijn naam.
met schoenveters of scoubidou.
ze blijft kleuren tussen te dikke lijnen.
puzzelt alleen en overal de weg,
leest dikke catalogen, over alles.

in haar dubbele brilglazen
het archief van duizend foto's.
altijd mooi zijn. altijd zondag.
wat ziet ze in de spiegel ?
een gevallen steek ? een puzzel
waar een stuk ontbreekt ?
ze zoekt achter glas waarom zij
het verkeerde water kreeg.

2e prijs ACW poëzieprijs 2009
thema: Zoals je bent, zal ik je schrijven.

 

22:48 Gepost door Luc C. Martens in Gedichten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-01-09

DE DANS DER DWAZEN

IN JAPAN

witte hemden, zwarte broeken
halen de ochtend in
op het ritme van elk voetpad
beweegt een duizendpoot.

niemand struikelt, niemand valt
niemand te laat, niemand kwaad
in een gespleten wereld
vol rauwe, korte klanken,
de glimlach verkrampt.

witte hemden, zwarte broeken
lopen voor de avond uit,
dansen op elk zebrapad
de dans der dwazen.

Nominatie poëzieprijs vzw SYMBIOSE,
stad DENDERMONDE, gedichtendag 2009




11:22 Gepost door Luc C. Martens in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-08

 

WANNEER MIJN BLOED

Wanneer mijn bloed straks stil staat
laat dan de gordijnen open.
geen zwarte sluier rondom de catalpa,
tussen de lavendel geen chrysanten.
snoei de buxus niet voor juni.

droom in duinen van Monnet
breek met vaste voet de golven,
verrover verzande luchtkastelen.
drink een blos op je wangen.

ga juichen in het zuiden, bewandel elke dijk,
drink op je balkon een liter sangria
en bekèn de warmte van zoveel dagen.

sta dan stil en voel de droge gloed,
van mijn verstrooid verleden

geef de geraniums elke avond water.

selectie Jules van Campenhout poëzieprijs 2008






 

 

 

 

16:55 Gepost door Luc C. Martens in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-03-08

 

PAASTUIN

terwijl bruingrijze verf en grauwe
potten op de zolderladder staan
schildert mijn tuin, lente
onder naakte armen

die om zegen vragen, maar
verraden en gegeseld worden
gestenigd en bedreigd
door pas geslepen doornen.

armen werpen paarse kruisen
op het dood gazon, dat plots
het zwart voor ogen ziet, daarna
terug van nieuwe zon verschiet.

de voorjaaring klinkt zelfverzekerd
witte klokjes galmen luid verlossing
onder bebloede armen, getooid
in pas gekocht frisgroen.

22:28 Gepost door Luc C. Martens in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-02-08

 

14 FEBRUARI

wilde katten janken
hoeveel bloot ze zullen dragen
voor heer Valentijn.
de vergeten koning
die geen goud, wierook
of mirre brengt
maar passie strooit
nog voor de lente
naar adem hapt,
zingt onder ramen
voor vele loopse vrouwen,
kater wordt van winter
die straks weer plaats maakt
voor een zomerlief.

 

21:07 Gepost door Luc C. Martens in Gedichten | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-02-08

 

FEBRUARI

februari staat florissant
geschreven op mijn raam.
verkleumd mijn hart, dat
ik moet warmen met
lagen van textiel en
wintervoorraad
van de vrienden,
een glas glüwein in de hand.
verlang naar andere bloemen
en minder donsdeken
op mijn bed

12:06 Gepost door Luc C. Martens in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-01-08

 

JE ZAG MIJ TUSSEN MEEUWEN

je zag mij tussen meeuwen langs
de reien, ver van storm en ontij
ik had honger maar wist het brood
nog niet. Jij wachtte, strooide
gul de warme brokken.

ik schrokte alles binnen,
het Minnewater bleef mij lokken
geen zoute vruchten meer of slik
tussen de benen, het strand
enkel nog voor zondagsmeeuwen.

AFRIKAANSE MAAN  (Kenia)

boven de savanne de wieg van de maan.
de hyena huilt om het verloren
jakhalsjong, buigt voor de leeuwin
die bescheiden waakt, wacht
tot de welpen honger hebben
en de koning misschien komt.

mijn huid ademt diep de valse stilte
van lam geworden wild.
wit en glad van alle rood bevrijd
steel ik het blanke laken uit de wieg.
sluit voor bavianen de balkondeur af,
schuif me aan tegen je warmte.

 

12:04 Gepost door Luc C. Martens in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-01-08

GEDICHTEN 2003-2007

Meer dan 30 gedichten zijn te lezen
via "
LEES Luc C. MARTENS"  zie links)
-----------------------------------------

  * WAAR HET MEE BEGON...

AUTOSTRADE

fel wit
e
n gedempt rood
leiden mij
in de nacht.

oranje rits
sluit zwarte nachtjapon.

(1981-2003)
kreeg de 2e prijs Poëzie
van de kunstvereniging Spectraal (Gent-2003)

HOME FABIOLA

bruin tot zwart
klinkt het op de trap
lang gekleed, gesluierd
ook wit
is onverstaanbaar.

praten kan
alleen
tegen zwijgend geel
van allochtone muren.

(1981-2004)
kreeg de derde nominatie
van het verbond VOS (2004)
 

* Uit de cyclus DE REIZIGER EN IK

PETRA by NIGHT

aan jouw koude voeten
staan duizend kaarsen in bloei.

midden de versteende nacht
de oude juwelen, broos bewaard

tussen de gladgeschoren benen
v
an jouw verborgen tempel,

waar kuise kruisvaders zich
verkleumden aan jouw dode navel.

met munttee warm ik je koude voeten,
wacht tot wangen onbevangen gloeien,

en ik, in de ban van jouw ver verleden
je roze schatkamer mag binnengaan.

DODE ZEE (kant Jordanië)

geen schot verstoort de stilte
terwijl de bloedende zon
van koude ruggen stroomt en
het zout uit vele wonden brandt.

ons hart zweeft diep en juicht
in de branding van de dood.
we drijven als lijken, geschoten
in de kilte aan de overkant.

* Uit de cyclus AFRIKA IS WIT

Bezoek aan de koningin van SIPO (Senegal)

Voel nog steeds de plek
waar je me kuste,droog
intens, schurend vluchtig
op mijn rechterwang.

word nog warm onderhuids
door dit ritueel op Sipo,
jouw koninkrijk, vergeten
eiland in de Saloum.

weet de bank nog op de prauw
waarmee we rolden samen,
het hoofd royaal beladen
voor de onderdanen.

zie nog de frisgroene
gewaden of hemelsblauw
met rood en goud omrand
terwijl je mij omarmde

beschaamd nog bij bezoek
aan jouw paleis van twee bij twee
vierkante meter naakt, omgeven
met zilverpapieren muren.

ween nog om jouw verdorde
borsten, langzaam leeggezogen.
kreeg jouw rijk aangeboden
in gestoken vruchten.

wil me altijd blijven kussen
in mijn Afrikaanse dromen
jouw dienaar luistert naar
de klop van de mangroves.

kreeg de 2e prijs Poëzie
van de kunstvereniging Spectraal (Gent-2005)

PLAGE d'OR (Senegal)

onze tere voeten verbrand
aan het sneeuwtapijt
onder de palmen,
onze ogen verblind
aan witgekalkte muren
van stenen hutten,
leggen wij ons te rusten
onder een nieuwe hemel
wit, van nooit geziene sterren.
verzonken boven de lakens
bevrijd van muskieten ademen wij
diep, onze zwarte dromen.

Laureaat VTB-VAB poëziewedstrijd, 2008
thema: Kleurrijk in al zijn aspecten

MASAI-MARA (Kenia)

rood, onders stof van Mara
schud ik de zwarte hand,
wegwijzer naar het dorp
waar heupwiegende meisjes
mij omringen, hun vreugde
uitzingen, verleiden,
in verdroogde uitwerpselen
van de kudde
waarvan de melk maar ook
het bloed gedronken wordt.

Ik voel de dode blikken
van doorgestoken oren.

* uit de cyclus GEBROKEN
        
(bi
j sculpturen van MaRf)

WANNEER IK IN MIJ BEN

wanneer ik mij ben
laat me dan dromen
over wat ik nooit geworden ben
laat me kruinen in bomen,
mollen in gangen die ik niet ken.

wanneer ik in mij ben
laat me dan zoeken
naar wat ik nooit vinden mag
laat me zuchten op wolken
ijlen in catacomben die ik niet ken.

wanneer ik in jou ben
laat me dan huilen
om wat ik vinden moest
laat me schuilen in jouw kloof
klimmen op muren die ik niet ken.

wanneer jij mij zult zijn
woel dan in mijn kruinen
loop al mijn gangen af
en vind wat ik niet vinden wou
weet, dat ik nooit uit jou zal zijn.

VERKLEUMD

de echo van haar valse lach
striemde als een boemerang
in mijn verkrampt gezicht.
mijn schouder etterde steeds dieper.

samen zwegen we de verloren liefde,
gebroken, over onze navel heen.

mijn geduld was op en ook de wijn,
de borrelhapjes en het haardvuur
dat ons verkleumde van helse stilte.

kreeg de 3e prijs
poëziewedstrijd gemeente Nazareth (2006)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

22:58 Gepost door Luc C. Martens in Gedichten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |