19-03-08

 

PAASTUIN

terwijl bruingrijze verf en grauwe
potten op de zolderladder staan
schildert mijn tuin, lente
onder naakte armen

die om zegen vragen, maar
verraden en gegeseld worden
gestenigd en bedreigd
door pas geslepen doornen.

armen werpen paarse kruisen
op het dood gazon, dat plots
het zwart voor ogen ziet, daarna
terug van nieuwe zon verschiet.

de voorjaaring klinkt zelfverzekerd
witte klokjes galmen luid verlossing
onder bebloede armen, getooid
in pas gekocht frisgroen.

22:28 Gepost door Luc C. Martens in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |